იყო და არა იყო რა. იყო ერთი ასუმუსა, სულელად წოდებული, რომელიც კარაკასში დასახლდებულიყო. არც წაღმა იცოდა კითხვა და არც უკუღმა. წაშლიდა ხოლმე ბანერზე დატანილ ქალაქის სახელწოდებას, რომელიც შემოსასვლელში იყო აღმართული და იმას მიაჯღაბნიდა, რასაც წინა ღამით, ქალაქში მასთან ერთად, ცოტა ხნის წინ, გამოჩენილი მასხარა – შაყირო დაასწავლიდა. 13 მარტს ასუმუსამ გამოუცხადა კარაკასელებს:
– დღეს ჭკვიანად ვიქნები. არც არაფერს შევცვლი ბანერზე, არც არაფერს დავაშავებ და ნახეთ, 14 მარტის ღამის სამ საათზე თუ სავსე მთვარე, რამდენიმე საათით, არ ჩაგიქროთ.
  ასეც მოხდა…
  მთელი ქალაქი ლანძღავდა ასუმუსას. მხოლოდ შაყირო იღრიჯებოდა ხოლმე და უკბილო ხუმრობებით  მხარს უბამდა სულელ მეგობარს. ბალღივით ენას მოიჩლეფდა და მლანძღველებს, მიბაძვით სცინებდა. უჟდელო, უჟდელოო, დაჰყვიროდა ასუმუსას და ასე ალაზღადარავებდა ხოლმე კარაკასელებს.  ბრძენიც ჰყავდა ქალაქს, ქადაგა ერქვა, მაგრამ კომპეტენცია არ ყოფნიდა ამ ყოველივეს გასააზრებლად და შეგონებების მოსაფიქრებლად …       ერთხელაც, 2025 წლის 17 მარტს:
“ დატოვა ქადაგამ კარაკასი და მიდის გამათში,
უნდა რომ სიბრძნე ჩამოიტანოს საკუთარ ქალაქში.”
 დილით ქადაგა წავიდა, საღამოს კი დიმა მათხოვარი მოვიდა ხრინწიანი ხმით და ძონძებით. შაყირომ რომ ჰკითხა, ვინ ხარო, არ დაუმალა და უთხარა:
– დიმა მათხოვარი ვარ და იქნებ შემიფაროთ.
 ჩვეულებრივ მაწანწალას ჰგავდა. სახე გამურული ჰქონდა და მის ფონზე კბილები თეთრად უკიაფებდა. უცნაურობა მხოლოდ ის სჭირდა, რომ ხ ასოს განსაკუთრებული რიხით ამბობდა და ხრიალებდა. კაცი იფიქრებდა სადაცაა სული აღმოხდებაო…
  გაშალა ქალაქის მეორე კიდეში დიმამ კარავი და შეუდგა საქმიან-უსაქმურობას. კანტიკუნტად ჩაუვლიდნენ ხოლმე ქალაქის მაცხოვრებლები მათხოვრის ალაგს, ხურდას დაუყრიდნენ და ბავშვებს ჩურჩულით ასწავლიდნენ, თუ არ იმეცადინებთ, რომ გაიზრდებით, ამას დაემსგავსებითო.
  სულელს და მასხარას თვალში არ მოუვიდათ მათხოვარი. შაყირო მალავდასავით უარყოფით განწყობილებას. ასუმუსას აბრალებდა ყველაფერს და ეუბნებოდა, შენ იმიტომ არ მოგწონს, რომ მაგ მათხოვრის გამო ყურადღება მოგაკლდა ხალხისგანო.
  გადაუღებლად წვიმდა ერთხელ მთელი დღის განმავლობაში და დიმა, საჭმლის საშოვნელად, ქალაქის ცენტრისაკენ გაეშურა. ასუმუსა თავსხმა წვიმაში ეჩხუბებოდა შაყიროს, რომ მითხარი, 29 მარტს, ქალაქის შემოსასვლელში “კარაკასს” თუ წაშლი ბანერზე და “კეიპ დორსეტს” მიმაწერ, ამომავალი მზე გაგიღიმებს, რატომ მომატყუეო?
დიმამ ხმამაღლა თქვა, კეიპ დორსეტს ვენესუელაში რა უნდა, კანადაშიაო და განცვიფრებულმა შეხედა გიჟ-მასხარათა დუეტს.

– ამან კიდევ მითხრა, ეგრე თუ მიაწერ, შვიდს რომ რვა წუთი დააკლდება, ამომავალი მზე გაგიღიმებსო. – უთხრა ასუმუსამ დიმას, რომელიც შაყიროს კისკისში აჰყოლოდა. ძველი მეგობარი კი დაინდო ასუმუსამ, მაგრამ მათხოვარს კარტოფილი, სიმინდის ტაროები და ქვამარილები დაუშინა. ერთი კარტოფილი მოარტყა ზურგში , მაგრამ უძლიერესად მოქნეული ქვამარილი, სასწაულებრივად ააცილა და იმხელაზე გასტყორცნა, რომ საბოლოოდ მათხოვრის კარავთან მიგდებულ კიდობანთან მიგორდა. ფანჯრებიდან მომზირალმა მოქალაქეებმა, რომელებსაც ასეთი წვიმის გამო სხვა საქმე არ ჰქონდათ, ერთხანს კი იცინეს, მაგრამ ქვების სროლა რომ ატეხა ასუმუსამ, ფანჯრებს მოშორდნენ და ღრმად შეიწივნენ სახლებში.
  21 ივნისსაც გაახსენეს ეს ამბავი მოქალაქებმა ასუმუსას და შაყიროს. ეუბნებოდნენ, რომ ასეთი ბოროტები არ უნდა იყოთო. შაყირო კი პასუხობდა, ჩვენ ბოროტების როლს ვთამაშობთ, რომ თქვენნაირ კეთილისმყოფელობანას მოთამაშეებს ჩვენი ეშინოდეთო და განაგრძობდა ღრეჯას. ასუმუსა ვერ ხვდებოდა რაზე იცინოდა შაყირო, მაგრამ თავისი არაფრისმთქმელი, გამოშტერებული გამოხედვით, მხოლოდ იმიტომ, რომ რამე ეთქვა დაამატებდა:
– ნუ ნაღვლობთ, დაგიბრუნდებათ ქადაგა და რის საძებნელადაც წავიდა აქვე დახვდება, ისე დაბრძენებულხართ.
  მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც ვერ ისწავლა ასუმუსამ ჭკუა და კიდევ აჰყვა უსაქმურობისას  შაყიროს. 7 სექტემბერს კვლავ დააჯერა მასხარამ სულელს, რომ ქალაქის შემოსასვლელში აღმართულ ბანერს თუ რუსთავს დააწერ, ბადრი მთვარე დაიმალება ღამით, მოწმენდილ ცაზე და 3 სათის მერე გამოჩნდებაო. ამ ამბავის გამო, დიმა მათხოვარი, 7 სექტემბრის საღამოს ათის ნახევრიდან თერთმეტ საათამდე ხარხარებდა თავის კარავში და თან უკვე გადაწყვეტილი ჰქონდა, რომ გასცლოდა ქალაქს, მაგრამ მარტო წასვლა არ უნდოდა. იფიქრა, რომ 22 სექტემბერისთვის ქალაქის შემოსასვლელში გადავიტან კარავს და ვინც 7:10 საათზე გამოივლის იმას გავიყოლებო. ამ დროისთვის კი შაყირო და ასუმუსა მოადგნენ ქალაქის შემოსასვლელს. კვლავ წაშალეს “კარაკასი” ბანერზე, “ქუინსთაუნი – ახალი ზელანდია” მიაწერეს და დიმას გახედეს, რომელიც ამომავალი მზესავით ხარხარებდა. ასუმუსამ გასძახა:
– მათჴოვარო, რა გაცინებს? ჩვენც გაგვაცინე!
დიმამ მეგობრები კარავში მიიწვია, კიდობანზე ჩამოჯდა და უთხრა:
– ხომ მიხვდით, რომ ძალიან მდიდარი ვარ. უმთავრეს მიზანთან ერთად, რომლის გამხელასაც ჯერ არ ვაპირებ, ჩემი მათხოვრობის მიზეზი ისიც არის, რომ მოვიწყინე და ამნაირი გართობით ვიქცევ თავს. – ჰორიზონტს მიაშტერდა და განაგრძო ლაპარაკი – რაც გინდათ მთხოვეთ და შეგისრულებთ.
 შაყირომ უთხრა, ვინც ამ ქალაქში დაგეხმარა იმას 100 მაგდენი დაუბრუნე, ეგ იქნება ჩემი სურვილიო. ასუმუსამ დააყოლა, ჩემი სახელი უკუღმა წაიკითხე და მშიერი რომ დაგაპურე არავის უთხრა, შენთვის დაიტოვე, ეს იქნება ჩემი თხოვნაო.
დიმა ცოტა ხნით ჩაფიქრდა  და შემდეგ შაყიროს მიმართა:
– თხოვნა რომ შეგისრულო, ასუმუსას კარტოფილის ბაღი, სიმინდის ყანა და მარილის საწარმო უნდა მივცე და მაგაზე მაინც დამთანხმდბით? ისედაც ვაპირებდი იმ ხალხისთვის დახმარების გაწევას და ვის ვანდო ეგ საქმე? ვინ დაანაწილებს თანაბრად ყველაფერს? ეგებ მირჩიოთ…